Terapia zaburzeń mowy:

 

Opóźniony rozwój mowy - opóźnienie rozwoju mowy (mówienia i rozumienia, bądź tylko mówienia lub rozumienia): samoistne opóźnienie rozwoju mowy (SORM) jest następstwem zakłóceń procesu rozwojowego, którego przyczyny związane są z indywidualnym tempem i rytmem rozwoju dziecka, niesamoistny opóźniony rozwój mowy (NORM), który jest następstwem zaburzeń o określonej etiologii, np. upośledzenia motoryki mowy, upośledzenia sensorycznego, zaburzenia neurologicznego, zaburzenia psychicznego, deprywacji środowiskowej.

 

Pacjenci po laryngektomii - nauka mowy zastępczej u osób po usunięciu krtani.

 

Jąkanie, logofobia

 

Rozszczep wargi, podniebienia

 

 

Terapia pedagogiczna:

 

Dysleksja - terapia dysleksji przeznaczona jest dla uczniów mających specyficzne problemy z czytaniem i pisaniem.
Dysgrafia – terapia dla osób mających problemy z pisaniem. W przypadku dysgrafików pismo jest brzydkie, nieczytelne, niestaranne.
Dysortografia – terapia dla osób mających specyficzne problemy w poprawnym pisaniu, mimo znajomości zasad ortografii.

Zaburzenia komunikacji w przebiegu:

 

Niepełnosprawności intelektualnej w różnym stopniu, autyzmu,

mózgowego porażenia dziecięcego, zespołu Downa.

 

Rehabilitacja funkcji poznawczych:

 

Pamięć, orientacja, myślenie, koncentracja i uwaga, funkcje językowe, funkcje wzrokowo-przestrzenne.

 

Zaburzenia jedzenia:

 

Dotyczy dzieci i dorosłych z zaburzeniami połykania, ssania, żucia, gryzienia, nadmiernego ślinienia, nieprawidłowego ułożenia szczęki i żuchwy.

 

 

Terapia jedzenia:

 

Neofobia żywieniowa to zaburzenie polegające na unikaniu spożywania nowych produktów, zaliczana jest do zaburzeń sensorycznych awersji pokarmowych.

Diagnoza neurologopedyczna:

 

Wywiad (niezbędna dokumentacja medyczna)

Badanie nadawania i odbioru mowy (mowa zautomatyzowana, gnozja słuchowa, fonacja, rozumienie mowy, powtarzanie, nazywanie, mowa czynna- dialogowa i opowieściowa, czytanie, liczenie, pisanie)

Badanie sprawności narządów artykulacyjnych pacjenta (język, wargi, podniebienie miękkie).

 

Terapia afazji i dyzartii:

 

Afazja - utrata zdolności mowy, która nastąpiła w skutek ogniskowych uszkodzeń mózgu. Afazję spotyka się u ludzi w różnym wieku, głównie na skutek udaru, uszkodzenia mózgu np. w wyniku wypadku lub guza mózgu.
Dyzartria - jest jednym z wielu typów zaburzeń mowy. Dyzartria wynika z dysfunkcji aparatu wykonawczego (języka, podniebienia, gardła, krtani). Dyzartria najczęściej jest spowodowana: uszkodzeniem mięśni, nerwów czaszkowych, jąder tych nerwów, dróg korowo-jądrowych, układu pozapiramidowego. 

 

Zaburzenia komunikacji w przebiegu:

 

Niepełnosprawności intelektualnej w różnym stopniu, autyzmu,

mózgowego porażenia dziecięcego, zespołu Downa.

Diagnoza logopedyczna:

 

Wywiad z rodzicem lub pacjentem

( niezbędna książeczka zdrowia dziecka)

Badanie sprawności narządów artykulacyjnych pacjenta (język, wargi, podniebienie miękkie)

Orientacyjne badanie słuchu

Badanie nadawania i rozumienia mowy

Badanie słuchu fonematycznego

Ustalenie prognozy i zaleceń.

 

Terapia wad wymowy:

 

Sygmatyzm (seplenienie) – to nieprawidłowa wymowa głosek: s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż, cz, dż
Rotacyzm (reranie)–nieprawidłowa realizacja głoski r
Kappacyzm – nieprawidłowa wymowa głoski k
Gammacyzm – nieprawidłowa wymowa głoski g
Mowa bezdźwięczna – zaburzenie w realizacji dźwięczności, polega na tym, iż osoba nie potrafi wymówić głosek dźwięcznych i zastępuje je bezdźwięcznymi odpowiednikami np. zamiast b mówi p, zamiast d mówi t
Lambdacyzm – nieprawidłowa wymowa głoski l
Nosowanie – zachodzi wówczas, gdy głoski ustne wymawiane są jak nosowe (nosowanie otwarte) lub gdy głoski nosowe wymawiane są jako ustne (nosowanie zamknięte).

576 752 046

SPECJALISTYCZNY GABINET LOGOPEDYCZNY​​

Diagnoza neurologopedyczna:

 

Wywiad (niezbędna dokumentacja medyczna)

Badanie nadawania i odbioru mowy (mowa zautomatyzowana, gnozja słuchowa, fonacja, rozumienie mowy, powtarzanie, nazywanie, mowa czynna- dialogowa i opowieściowa, czytanie, liczenie, pisanie)

Badanie sprawności narządów artykulacyjnych pacjenta (język, wargi, podniebienie miękkie).

 

Terapia afazji i dyzartii:

 

Afazja - utrata zdolności mowy, która nastąpiła w skutek ogniskowych uszkodzeń mózgu. Afazję spotyka się u ludzi w różnym wieku, głównie na skutek udaru, uszkodzenia mózgu np. w wyniku wypadku lub guza mózgu.
Dyzartria - jest jednym z wielu typów zaburzeń mowy. Dyzartria wynika z dysfunkcji aparatu wykonawczego (języka, podniebienia, gardła, krtani). Dyzartria najczęściej jest spowodowana: uszkodzeniem mięśni, nerwów czaszkowych, jąder tych nerwów, dróg korowo-jądrowych, układu pozapiramidowego. 

 

Zaburzenia komunikacji w przebiegu:

 

Niepełnosprawności intelektualnej w różnym stopniu, autyzmu,

mózgowego porażenia dziecięcego, zespołu Downa.